مجموعه‌ای از ۴۳ مستند کوتاه که بدون ذکر نام عوامل توسط چندین فیلمساز مشهور فرانسوی کارگردانی شده‌اند و زمان هر کدام بین دو تا چهار دقیقه است. هر «تراکت» از طریق به تصویر کشیدن وقایع واقعی از جمله اعتصابات کارگری و رویدادهای مه ۶۸ پاریس، از یک دیدگاه سیاسی چپ‌گرایانه دفاع می‌کند.

فیلم گیرا و منحصربه‌فرد ژان-پیر گورین درباره یک باند خیابانی ساموآیی در لانگ بیچ کالیفرنیا، مانند دیگر آثار این فیلمساز، نگاهی کاوشگرانه به جامعه‌ای بسته با قوانین، آیین‌ها و زبان خاص خود است. «زندگی دیوانه من» که بخشی مستند مشاهده‌گر و بخشی داستانی است که به شکلی نامرئی توسط کارگردان نوشته و شکل داده شده، برنده جایزه ویژه هیئت داوران ساندنس شد؛ این فیلم تاملی مسحورکننده و متمرکز بر خشونت و ازخودبیگانگی است.

اعتصاب در یک کارخانه سوسیس‌سازی فرانسوی به تیره شدن روابط یک فیلم‌ساز و همسر خبرنگارش دامن می‌زند.

موضوع فیلم، عکسی از جین فوندا در حال بازدید از هانوی در طول جنگ ویتنام است. این فیلم می‌پرسد که جایگاه روشنفکر در مبارزه طبقاتی چیست و به طنزآمیز بودن حضور جین فوندا در این عکاسی صحنه‌سازی‌شده اشاره می‌کند.

این فیلم نشان می‌دهد که چگونه و چرا یک دختر ایتالیایی که ظاهراً انقلابی است، در واقع طعمه ایدئولوژی بورژوایی شده است.

تفسیر ژان لوک گدار و ژان پیر گورین از دادگاه «شیکاگو هشت» یا همان «شیکاگو هفت» که پس از فعالیت‌های اعتراضی کنوانسیون ملی دموکراتیک در سال ۱۹۶۸ برگزار شد. قاضی هافمن به شخصیت قاضی هیملر (با بازی ارنست منزر) تبدیل می‌شود و متهمان به نمادی کوچک از انقلاب فرانسه بدل می‌گردند.

فیلمی با رویکرد سیاسی که در آن تصاویری الهام‌گرفته از یک فیلم وسترن هجوآمیز، با حمله به تمامی کلیشه‌های سینمایی تا آن زمان و بحث درباره ماهیت و امکان شکل‌گیری سینمای انقلابی همراه می‌شود.